Showcase

Welcome

On this site I will try to give you a glimpse of my little private universe. If you want to see, hear or read more, you just have to ask.
I try not to offend any copyrights: everything on this site is either made by myself or by friends, or it is stuff that is too unknown to keep it for myself.

Frits Jonker

Schetsboek

Published: 2015-07-05 20:39:57

Vandaag voor de schijn van afwisseling een greep uit mijn schetsboek. Deze tekeningen zijn volgens mij al een maand of drie oud. Inmiddels ben ik al halverwege een nieuw schetsboek. De tekeningen zijn eigenlijk allemaal herhalingsoefeningen, maar zoals ik enige tijd geleden zei, heb ik besloten daar voortaan geen punt meer van te maken. Natuurlijk zou ik liever voortdurend origineel zijn en mezelf opnieuw uitvinden, maar dat heb ik helaas niet in de hand.


permalink - 0 comments

Nespresso

Published: 2015-07-03 16:44:03

Over niet al te lang gaan we op vakantie en ik vraag me af wat ik tijdens de vakantie ga doen. Ik was van plan iets te gaan schrijven, om de tekentraditie te doorbreken, maar ik begin daar nu al aan te twijfelen. Het is niet ondenkbaar dat ik straks toch weer drie weken verpakkingen ga zitten voltekenen.
Hier zijn wat recente Nespresso-verpakkingen:

permalink - 2 comments

Craft

Published: 2015-07-02 16:36:16

Afgelopen zondag gaf Marina Chacur een workshop handletteren voor het selecte groepje lettermensen waar ik al vaker over heb geschreven en dat eens in de paar weken samenkomt. Marina had voor iedereen een onmogelijke opdracht. Dit was mijne:

Het idee was om te proberen een woord te tekenen dat aan al deze specificaties voldoet. Alle tien aanwezigen hadden soortgelijke opdrachten. Geweldige dag werd dat!
Ik heb helaas mijn schetsboek laten liggen, of ik ben het kwijtgeraakt, dus ik kan u niet laten zien wat ik ervan heb gebrouwen. Ook heb ik (stom, stom, stom) geen foto’s gemaakt van de andere werkstukken. Maar hier is een snelle reconstructie van wat ik van de opdracht kon maken:

Het idee achter deze workshop-opdracht is dat je tot nieuwe ideeën komt door iets te doen wat onmogelijk lijkt of ver buiten je comfortzone ligt. Ik kon het niet nalaten te denken dat voor mijn gevoel het leven zo voelt en dat het een feest is om veilig aan een tekentafel iets onmogelijks te proberen. Was de rest van het leven ook maar zo simpel.
Ik maak op het moment geen alfabetten. Maar ik maak wel schetsen als ik een idee heb voor een alfabet. Meestal laat ik die niet zien,maar bij gebrek aan plaatjes vandaag is hier de schets voor de kapitalen van het “Craft” alfabet.

permalink - 0 comments

Gurlitt

Published: 2015-07-01 15:17:59

Ik heb de zaak van de Gurlitt-collectie geprobeerd goed te volgen. Het ging om een oude man die vorig jaar het nieuw haalde omdat hij in zijn appartement een paar honderd museumwaardige schilderijen had staan. Zijn vader was een kunsthandelaar en had ze in de oorlog gekocht. Een bizar verhaal, dat al snel voornamelijk ging over vermeende roofkunst.
Ik lees op het moment het boek van Laney Salisbury en Aly Sujo (“Provenance”) over de kunstzwendel van John Myatt en John Drewe. Ik ben gefascineerd door vervalsingen. Maar het is niet makkelijk om een goed beeld te krijgen over de omvang van het aantal vervalsingen dat er doorgaat voor echt. Om een leuk voorbeeld te geven: de Romeinen vervalste al Griekse beelden en het is niet ondenkbaar dat meer dan de helft van de “Griekse” beelden Romeinse vervalsingen zijn.
We weten alleen dat het om een vervalsing gaat als ontdekt is dat iets vervalst is. Als het gaat om vals geld, bijvoorbeeld valse dollarbiljetten, lopen de schattingen uiteen tussen de 20 en 90%. Van zeefdrukken van beroemde kunstenaars wordt gezegd dat minstens driekwart van wat als echt verhandeld wordt vervalst is. Van de originele schilderijen in musea is ook een deel niet echt, maar de vraag is hoeveel? Het gemak waarmee een zeer matige vervalser als John Myatt tientallen werken in belangrijke collecties wist te krijgen doet vermoeden dat het percentage valse schilderijen enorm moet zijn.
Toen ik met Ton de Ruijter op een terras in Den Haag over dit onderwerp zat te praten, zei hij dat hij de Gurlitt collectie verdacht vond. Ik viel van mijn stoel. Ondanks mijn fascinatie voor zowel vervalste kunst als voor de Gurlitt-affaire, had ik die link nooit gelegd.

Ik denk dat Ton grote kans maakt om gelijk te hebben. Dit bizarre verhaal heeft alles van een vervals-zaak. Je hebt een handvol in de oorlog van Joodse mensen geroofde kunst, voegt daar een paar honderd vervalsingen aan toe, laat een man de media het verhaal vertellen dat ie alles van zijn vader heeft generfd, en je hebt een geloofwaardige geschiedenis voor je valse schilderijen gecreëerd.
Ik had meermalen bij het zien van de kunst die uit Gurlitts appartement tevoorschijn kwam het gevoel dat het wel erg matig werk was. Ik heb nog niks gezien dat ik zou willen hebben, ondanks dat het om werk gaat van grote namen. Maar het idee dat het een oplichterij zou zijn, is geen moment bij me opgekomen. Ik weet natuurlijk ook niet of het inderdaad zo is. Ik heb behalve van Ton ook nog nergens gehoord of gelezen dat het wel eens een scam zou kunnen zijn.

Nadat er in het appartement een enorme partij verloren gewaande en/of onbekende kunstwerken was ontdekt, bleek later dat er elders nog meer was. Dit vond ik al erg vreemd toen ik het las, maar nu denk ik: nadat de vervalsers door kregen dat hun plan geslaagd was, deden ze er nog een schepje bovenop.

Wordt vervolgd.

permalink - 0 comments

Pennentest

Published: 2015-07-01 14:10:20

permalink - 1 comment

Dick

Published: 2015-06-30 14:48:38

Ton de Ruijter nam me mee naar de tentoonstelling van het werk van Dick Matena in het Meermanno Museum. Dat was een verrassing. Ik dacht het werk best goed te kennen,maar was meer dan verbaasd over wat er in de vitrines te zien was. Ik heb wat foto’s gemaakt van tekeningen die aanleiding gaven tot die verbazing, maar door de weerspiegeling is veel van het mooie op de foto’s helaas niet te zien.

Wat me verrastte was allereerst de schoonheid van de tekeningen. Vooral de dingen die ik nog niet kende vond ik prachtig. Maar daarnaast was het de omvang van de mans oeuvre en de veelheid van stijlen en technieken die hij beheerst. Van dit soort striptekenaars heb je er tegenwoordig toch heel weinig meer.

Als mens heb ik met de man drie aanvaringen gehad. Dat is weinig vergeleken met het aantal aanvaringen dat andere mensen met hem hebben gehad. Ik snap daar niets van. In de documentaire die in Het Uur van de Wolf onlangs te zien was, zie ik een zure man, die niet lijkt te beseffen dat hij de oorzaak van zijn eigen leven is. Niet dat ik me dit voortdurend ten volle besef, maar dit was wel heel erg om naar te kijken. En dan dat godsgruwelijke talent…

permalink - 0 comments

Scannen

Published: 2015-06-29 11:56:11

Deze week moest ik veel scannen voor een stripboek dat ik heb geletterd. Het boek is een goed verhaal, maar heeft erg veel tekst en heel veel onomatopeeen en andere typografische puzzels. Tijdens het scannen van de tweehonderd bladzijdes heb ik deze tekeningen gemaakt:

Het scannen is voor mij een van de redenen geweest dat ik een jaar of tien ben gestopt met letteren. Ik kreeg per pagina voor het letteren minder dan de helft dan het goedkoopste bedrijf vroeg voor het scannen van dezelfde pagina en toen was me duidelijk dat letteren van strips niet meer rendabel was. Mijn lettertarief was rond de acht euro, het scannen van een pagina kostte zestien euro. Ik had toen geen zin om dat zelf te doen, ik vond dat de uitgever dat moest regelen.
Die strijd is inmiddels verloren. Maar bij dit boek werd ik gevraagd om alle scans zo aan te leveren dat ze zonder extra werk ingemonteerd kunnen worden. Dat betekent alles op stand zetten en alle vlekjes verwijderen. Als handletteraar beschouw ik dat als extra werk, maar er is uiteraard geen extra geld voor. Ik vind letteren erg leuk werk, maar dan alleen voor tekenaars en boeken die ik zelf uitkies. Dit is gewoon een opdracht voor een commerciële uitgeverijen dan gelden toch andere regels. Daar heb ik me op verkeken, en voortaan ga ik dit niet meer doen.
Onlangs was er een marktletteraar in het nieuws. Dat was een eye-opener: dat hij wel van zijn werk kan leven en ik niet, komt me voor als vreemd. Maar het ligt natuurlijk vooral aan mezelf.

permalink - 1 comment

Post

Published: 2015-06-29 11:33:11

Maaike Hartjes is bezig aan een boek over geld & strips. Daarvoor vroeg ze om oud papier dat ze kan gebruiken om de tekeningen een extra dimensie te geven. Ik stuurde haar een envelop met wat ik 123 kon vinden in mijn kast. Daar maakte ze voor FB een foto van waarop het er allemaal veel spectaculairder uitziet dan in werkelijkheid:

Van de week kreeg ik van haar een envelop met soortgelijke inhoud, alleen dan met een Japans tintje. Ik werd heel blij van dit pakket. En in dit geval is wat u ziet de foto precies zo interessant als de werkelijkheid:

U begrijpt dat de zaak hiermee niet erledigt is. Ik ben nu begonnen aan een tweede envelop met oud papier. Dat is meteen een excuus om weer eens op te ruimen, want dat is er lang niet van gekomen in sommige hoeken van mijn werkkamer.

permalink - 0 comments

Kleur

Published: 2015-06-20 18:17:21

De Nespresso-verpakkingen zijn van mooi karton gemaakt, waar goed op is te tekenen. Het formaat en de kleur zijn ook precies goed.
Ik teken het liefst in zwartwit. Maar af en toe vind ik het leuk om met de scan software tekeningen in te kleuren. Omdat ik weinig kleurgevoel heb en omdat de software net zo weinig kleuren heeft als een ouderwetse kleurdoos, heeft het weinig zin om er hard over na te denke. Ik druk gewoon op een paar knoppen en vijf minuten later is de tekening “klaar”. Ik vind het resultaat zelf meestal verschrikkelijk, maar gelukkig heb ik de zwartwit originelen.

Soms doe ik per ongeluk iets verkeerd en dan blijkt dat goed uit te pakken. Zulke dingen zou ik onmogelijk kunnen bedenken, dus het is ook raar om er dan trots op te zijn:

permalink - 0 comments

Speelgoed

Published: 2015-06-19 23:36:22

Vandaag kocht ik een paar oude spellen. Het was duidelijk een partij, afkomstig van iemand die heel zuinig op dit speelgoed was geweest. Ik laat er twee zien. Allereerst dit Bingo-spel:

Als kind had ik ook zo’n spel, met min of meer dezelfde doos, maar volgens mij een latere, iets minder mooie versie. In deze doos zaten ook kleine metalen schijfjes, die nep geld moeten voorstellen en die kan ik me niet herinneren:

Maar de mooiste doos is deze:

Ik wist niet wat ik zag, want dit soort dingen vind ik al jaren zelden meer. Ik weet niet hoe oud dit is, maar ik schat toch meer dan zestig jaar. En het ding is ongebruikt!
De prachtige verpakking staat in schril contrast met de inhoud:

Zelden zulk goedkoop en lelijk gekleurd plastic gezien. Ik werd er bijna door ontroerd.
Die poppetjes herinner ik me heel goed, maar niet van dit speelgoed. Maar ik had er ooit een paar, die precies op dezelfde manier aan elkaar vast gemaakt konden worden. Maar verder herinner ik me er niks van. Het geheugen is wonderlijk: ik weet dat ik meer weet, maar kan er niet bij. Waarom weet ik onmiddellijk dat ik ooit zulke poppetjes heb gehad, maar kan ik me verder niets van die poppetjes herinneren?

permalink - 3 comments

Rock'n'roll

Published: 2015-06-18 23:17:32

Gisteren was er een optreden van maar liefst drie bands in OT301.Op een woensdagavond, om acht uur begon de eertse band te spelen en om half twaalf stond ik weer buiten. Entree 8 euro. Ik schat dat er hooguit dertig mensen waren en die hadden allemaal een onvergetelijke avond.
Ik ging voor Joe Buck, die als one man band op trad onder de naam Joe Buck Yourself:

Hij ziet eruit alsof ie door Peter Pontaic is bedacht en hij klinkt als iemand met wie ik niet graag van gedachten zou willen ruilen. Maar wat een energie en overgave!
De avond begon net een duo waarin Joe Buck de staande bas bespeelde. Op zang, gitaar en mondtoeter was Tony Bones. Het was een wereld act, met goeie liedjes, strak gespeeld en veel van het heilig vuur waar het allemaal om te doen is. Voor Viva le Vox alleen al had ik graag die 8 euro betaald, en wel meer ook.

Maar toen kwamen The Hooten Hallers. Ik had nog nooit van de band gehoord. Een staande drummer, een zittende gitarist en een dame op sax, die vanaf de openingstonen de zaal platspeelden met een soort mix van rauwe gospel, blues en rock’n’roll. Onbegrijpelijk, zo origineel en goed en dan niet wereldberoemd.
Op de video’s klinken ze veel en veel tamer dan live, maar u zult het er mee moeten doen.

Joe Buck solo bekoorde mij muzikaal het minst van wat ik die avond hoorde, maar het optreden was belevenis van het zeldzame soort. Het is altijd lastig om uit te leggen wat ik nou rock’n’roll vind. Niet dat stoer doen, opscheppen en hard spelen. Het moet echt van binnen komen. Er is een serie bootleg elpees met obscure r’n’r singels en die heet “Desperate rock’n’roll”. Die titel is de vlag die de lading perfect dekt. Er moet een soort innerlijke noodzaak zijn anders wordt r’n’r als snel een trucje, waar ik heel snel bij afhaak. Joe Buck is zo desperate dat je je af en toe geneert om erbij te zijn.
Petje af voor de mensen van OT301, die regelmatig door de week dit soort concerten organiseren. Ik snap niet hoe dat kan. Zelfs als zouden die dertig bezoekers heel veel drinken, en ze hadden daar maar vier uur voor, dan nog zie ik niet hoe ze kosten eruit kunnen halen. Dit is duidelijk een andere wereld dan die van de Heineken Music Hall en Paradiso.

permalink - 1 comment

Louwrens (2)

Published: 2015-06-17 22:44:30

Aanstaande vrijdag wordt Louwrens begraven op Zorgvliet. Ik had er niet op gerekend dat de begrafenis hier zou plaatsvinden omdat zijn leven de laatste jaren zich volledig in Slovenië heeft afgespeeld. Ik denk niet dat ik erheen ga. Ik ken vrijwel niemand van zijn recente vrienden en ik zie er tegenop mensen te her-ontmoeten die ik in geen vijftien jaar gezien heb.
Bij eerder begrafenissen besefte ik dat overledenen veel meer leven hebben geleid dan wat ik van ze wist. Dan kwamen er mensen die ik helemaal niet kende maar die de overleden persoon heel goed bleken te kennen. Uit andere tijden, maar sosm ook uit andere delen van het leven van de persoon die ik dacht redelijk goed te kennen. Vaak dacht ik: jammer dat ik dit allemaal nu pas weet. Het besef dat ik mensen helemaal niet ken is inmiddels wel tot me doorgedrongen, en dat komt uiteraard niet alleen van ervaringen met begrafenissen.
In mijn blog schrijf ik liever niet over mijn persoonlijke relaties. Die ander partij heeft immers niet om mijn blog gevraagd. Maar soms doe ik het wel, zoals in het geval van Louwrens. Hij heeft er zelf geen last meer van en ik ken de mensen niet die daar eventueel wel last van zouden kunnen hebben. En kennelijk houdt het me bezig.
Ik probeer het sowieso in mijn hoofd ordelijk te houden. Ik overdenk wat ik heb gedaan, probeer te overdenken wat ik ga doen of beter kan laten, enzovoort. Dode mensen verstoren die orde. Ik zal het de rest van min leven met mijn gedachten moeten doen, ik kan ze niks meer vragen of vertellen of ooit nog iets met ze meemaken. Ik vind het vooral moeilijk dat ik niet onvoorwaardelijk van mensen heb gehouden als ze eenmaal dood zijn. Ik hield zeker wel van Louwrens en de vijftien jaar dat we veel optrokken was dat ook allemaal wel duidelijk, maar ik kon me ook aan hem ergeren. En meer dan zijn immigratie werd de afstand tussen ons gecreëerd door een verschil in levenshouding. Zijn motto was “live fast, die young”. Met de eerste zin ben ik het helemaal eens, de tweede vind ik cynisch. Ik vind het moeilijk om te geloven dat iemand dit meent. Ik denk dat het toch vooral stoer doen en dom zijn is dat iemand zoiets doet zeggen. Maar Louwrens maakte het waar en dat maakt het toch wel weer wonderlijk. We gaan immers allemaal dood, en dan is zijn leven toch geworden wat hij zei dat hij wilde. Hoeveel mensen kunnen dat zeggen?
Ik had een paar jaar gelden alle cassettes met demo’s die ik van hem had gedigitaliseerd en naar hem opgestuurd. Ik denk dat dat hij zeker de helft zelf niet meer had. Het zijn vooral jeugdzondes, maar ik ben blij dat ik die tapes heb bewaard.Er staan ook wat liedjes op die mijn broer heeft geschreven en die Louwrens thuis in zijn eentje opnam op een oude meersporen bandrecorder. We hadden midden jaren tachtig korte tijd een bandje, maar Louwrens speelde alle instrumenten beter dan de rest van de bandleden. Hier is zo’n liedje:

Het idee dat ik van Louwrens, maar ook van een aantal overleden mensen, dingen in huis heb die verder niemand kent, vind ik ook een vreemd besef. Wie het langst leeft, wordt de curator van zijn vriendenkring. Dat was nooit de bedoeling…
Hier is nog een liedje van Rudi dat door Louwrens onder handen is genomen:

Zoals gezegd, dit zijn jeugdzondes. Louwrens heeft veel en veel beter dingen gemaakt. Daarover een ander keer meer.

permalink - 3 comments

Kleurtje

Published: 2015-06-16 22:03:04

Hier zijn een paar losse tekeningen op verpakkingen en gewoon papier. Er groeit altijd een stapeltje op mijn bureau, zelfs als ik denk dat ik niet aan tekenen toekom. Ik kan me vaak ook niet herinneren wanneer ik ze gemaakt heb.

Deze heb ik eenkleurtje gegeven met de computer. weggooien…”

Onze dochter verzucht regelmatig dat ze straks met al die tekeningen opgescheept zit als ik dood ga. “Dan moet ik ze al-le-maal weggooien…”

permalink - 1 comment

Vianetta

Published: 2015-06-15 19:11:12

Ik eet graag ijs van het IJscuypje. Daarvan zijn inmiddels zo’n tien filialen in Amsterdam en eentje zit op loopafstand van waar wij wonen. Met een 15 bollenkaart kost een bolletje iets meer dan een euro en dat bespaart dus een hoop geld in vergelijking met de jaren dat ik nog dagelijks een Magnum at.
Onze dochter eet liever Vianetta. Dat vind ik trouwens ook lekker ijs, maar minder lekker dan ijs van het IJscuypje. Op het moment gaat er in dit huishouden minstens een pak Vianetta per week doorheen. De verpakking is meestal zwaar beschadigd en vies. Maar ik gebruik ze toch om op te tekenen. Tot grote ergernis van onze dochter. Vooral als ik een tekening maak waar ik uren mee bezig ben, krijg ik de wind van voren. Ik zou luxe papier moeten gebruiken. Maar ik voel die behoefte helemaal niet. Ik word juist heel blij van zo’n stuk plakkerig Vianetta karton.

Deze is gemaakt met restjes verf en TippEx. Eigenlijk vind ik een detail uit zo’n tekening mooier dan het geheel:

Als ik later groot ben, ga ik die details natekenen op luxe papier.

permalink - 1 comment

Balpen

Published: 2015-06-14 15:10:17

Ik heb op mijn bureau een flinke verzameling schrijfwaren liggen. Tot grote ergernis van bijvoorbeeld onze dochter zijn dat vooral schrijfwaren met een handicap. Sommige pennen zijn bijna leeg, sommige schrijven alleen nog als je ze onder een bepaalde hoek houdt. Veel is gevonden of cadeau gekregen. Ik ben van plan om in de rest van mijn leven alles leeg te tekenen. Met name balpennen worden een probleem. Geen idee waar ze vandaan komen want ik koop er zelf zelden eentje, maar ik heb er genoeg voor nog tien levens. Hier zijn drie tekeningen met een en dezelfde balpen en die was na afloop amper een millimeter leger.

permalink - 1 comment