Showcase

Welcome

On this site I will try to give you a glimpse of my little private universe. If you want to see, hear or read more, you just have to ask.
I try not to offend any copyrights: everything on this site is either made by myself or by friends, or it is stuff that is too unknown to keep it for myself.

Frits Jonker

Peter Pontiac

Published: 2015-01-25 12:34:57

Ik schrijf meestal niet over actuele gebeurtenissen omdat mijn mening daarover weinig toevoegt aan wat anderen er over zeggen en schrijven. Het overlijden van Peter Pontiac is een gebeurtenis die mij behoorlijk bezighoudt. Op FaceBook zie ik hoe geliefd Peter was. Ik vond hem ook een dierbaar mens. Maar ik sprak hem maar een paar keer per jaar. Ik sprak eigenlijk meer over hem dan met hem. De wetenschap dat ie geen honderd ging worden en dat hij zelf de wens uitsprak om zijn laatste tijd vooral te wijden aan zijn werk, maakte het extra ingewikkeld.
De neiging om na het overlijden van iemand waar ik van houd te zwelgen in zelfmedelijden, en eigenlijk de wens om dat niet te doen, is reden om het luikje dicht te houden. Ik zou graag iets zinnigs doen en denken, maar ik geloof niet dat dit kan. Ik hoor ook niet tot de familie en kring van echte vrienden die Peter omringden. Uit ervaring weet ik hoe iemands overlijden een scherpe lijn trekt tussen wie en wat er op dat moment werkelijk toe doen en de rest van de wereld. Je plek weten is een kunst.
Hier is een uitspraak van Peter die ik heel typerend voor hem vind:


Peter had een originele kijk op dingen. En hij had het vermogen om die kijk te vertalen in tekeningen en taal. En hij kon godsgruwelijk goed tekenen. Ik herinner me dat ik voor het eerst iets van zijn hand zag in een aflevering van Tante Leny. Waarschijnlijk had ik al eerder tekeningen van hem gezien, maar dit was een strip die uit een ander universum leek te komen. Ik worstelde met mijn leven en met mijn wens om te tekenen en die strip van Peter was zowel oneindig inspirerend als dodelijk demotiverend. En zo bleef het. Ik denk dat Peter Pontiac een van de tekenaars is die mij ervoor behoed hebben dat ik strips zou zijn gaan tekenen, maar wiens werk me inspireerden om te gaan maken wat ik wel goed kan. Iedereen kan iets goed, het ontwikkelen van je talent is vooral het stoppen met proberen dingen te doen die je toch niet kunt en wilt.
Wat me bij Peter verbaasde was dat hij zo lang zo onzeker was over zijn werk. Toen dat verdween werd zijn werk ook heel snel nog heel veel beter. Ik snap niet dat zijn werk niet in grote musea
hangt. Als de aliens over een paar honderd jaar de kunst komen oogsten die wij hebben gemaakt dankzij de genen die ze een paar miljoen jaar geleden in ons apen-DNA hebben ingebouwd, gaan alle Pontiacs het eerst mee. Misschien is zijn dood wel het moment waarop ze zaten te wachten. Want er komt helaas geen Pontiac-tekening meer bij.

permalink - 0 comments

Vrijheid

Published: 2015-01-24 11:26:24

Wouter Boswinkel bedacht deze spreuk, die ik las op FaceBook:

Na de Charlie gebeurtenissen is vrijheid, of beter gezegd het definiëren van vrijheid, een populair onderwerp in de media. Ik doe nooit mee aan dit soort discussies, ook niet op FaceBook. Ik denk er wel over na, maar dat doe ik sowieso al.
Volgens mij is echte vrijheid dat je onafhankelijk bent van de buitenwereld. Dat is precies het omgekeerde van wat in onze cultuur als “vrijheid” wordt beschouwd. Vrijheid is niet dat je je “flimsy wishes and small desires” kunt uitleven,maar dat je de kracht en wijsheid hebt om dat NIET te doen. Anders ben je een slaaf van je innerlijke fluctuaties.
Dit idee is niet van mij, ik kreeg het van Gurdijeff. Ik herinner me niet hoe hij het precies verwoordde, maar ik heb er dit van gemaakt|:


Zodra je begint over onderwerpen die er werkelijk toe doen, zoals “vrijheid”, “dood”, “geweten”, bewustzijn”, enzovoort, opent zich een mentale afgrond waarin je met taal niet veel verder komt. Op de bodem van die afgrond ligt een inzicht waar alle bovengenoemde onderwerpen betekenisloos van worden: “All is One”. Over dit inzicht zijn honderden spreuken gemaakt. Deze is van Tony Parsons:

permalink - 2 comments

Last Chance Saloon

Published: 2015-01-23 13:18:36

Afgelopen woensdag was ik bij het eerste optreden van Last Chance Saloon, een countryband. Ze speelden in Pacific Parc voor een publiek van 25 mensen. Het was een leuk optreden. Ik houd van dit soort feestjes. Niemand weet wat zoiets gaat worden, ook de band zelf niet. Dat is spannender dan een concert waarvan je al een idee hebt wat je kunt verwachten.
Ik neem bijna altijd de concerten die ik bezoek op. Daarvan maak ik dan een ceedee in een oplage van een of twee exemplaren. Als ik de band ken, stuur ik hen ook een ceedeetje, en anders doe ik alleen voor mezelf.

Hier is een liedje van dit debuut-optreden, in afwachting van de officiële langspeelplaat:

permalink - 1 comment

Angst

Published: 2015-01-22 14:51:07

Over angst valt veel te zeggen, maar ik ga het kort houden. Het is naar mijn idee een veel subtieler verschijnsel dan wat het op het eerste gezicht lijkt. Volgens mij is het hele denken een op angst gebaseerd verschijnsel en het woord “angst” in alle spreuken kan vervangen worden door het woord “denken”.
Ik verzamel spreuken over angst en daarvan zijn er een hoop. Hier zijn er drie:

permalink - 2 comments

Pacific Parc

Published: 2015-01-21 12:03:02

Afgelopen zondag mocht ik Sjef Huurdeman weer bijstaan in het draaien in Pacific Parc. We hadden allebei de dagen ervoor al een hoop muziek om onze oren gehad, maar deze marathon ging er nog vrij makkelijk bij. Er was een feest, dus ook al hadden niet om ons en onze muziekkeuzes gevraagd, het maakte het wel extra leuk.
We hadden dit keer geen thema, alleen maar verrassingen. Ik neem het liefst alleen ceedees mee. Zeven uur draaien is lang en als ik alleen vinyl mee zou nemen zou ik een auto meten regelen. Nu neem ik een stuk tweehonderd zelfgebrande ceedees mee, en dat past keurig in een koffertje op mijn fietsrek. De Pacific Parc sessies gebruik ik als aanleiding om muziek te digitaliseren die ik anders misschien liet lopen. Vooral dingen die op Youtube te horen zijn en nooit zijn uitgebracht op ceedee.

Maar wat mij betreft was de grootste verrassing uit mijn koffertje dit keer een opname van Louis Prima. Ik had eerder die week maar liefst vier elpees van Louis Prima gekocht. Waaronder een elpee uit 1972, “The Prima Generation 72”, waar ik weinig van verwachtte maar die ik voor de zekerheid toch maar meenam. Zo’n vijftien jaar eerder was Louis Prima een fenomeen: ik vind de liedjes die hij in de jaren vijftig opnam al meer dan mijn halve leven goed en ze worden niet minder. U kent ze vast al, maar vooruit, hier is een van mijn favorieten:

In zijn band zaten mensen die ik graag live had gezien, zoasl Sam Butera, zijn saxofonist, die in veel nummers een hoofdrol speelt. De muziek heeft een heleboel ingrediënten die verder nergens zo bij elkaar worden gebracht. Maar in 1972 waren veel van die ingrediënten al lang over tijd, dus toen ik “The Prima Generation 72” op mijn draaitafel legde, verwachtte ik alles behalve dit:

Hoewel er altijd gedoe is over het geluidvolume en er altijd wat is met de apparatuur, draai ik graag met Sjef in Pacific Park op zo’n zondagmiddag. Ik ga steevast naar huis met een lijst platen die ik nog nooit eerder gehoord had en met een paar goeie verhalen. Dit keer ook met een formulier:

Die had iemand daar opgehangen voor het geval er iemand het lef had om een verzoeknummer aan te vragen. In zo’n omgeving is het prettig draaien, dat begrijpt u.

permalink - 0 comments

Spreuken

Published: 2015-01-20 11:50:05

Hier zijn weer eens twee spreuken. De eerste is van Annette van der Reijden:

En deze is van Dirk Koorn:

Af en toe merk ik dat iemand moeite heeft om me te vragen een spreuk te letteren. Maar als het een originele, inspirerende spreuk is, doe ik dat graag. Sterker, ik doe weinig liever.

permalink - 0 comments

Awakening (2)

Published: 2015-01-19 11:38:59

Op het moment lees ik dit boek:

Toen ik begin twintig was, las ik “Tertium organum”, een van de boeken die P.D.Ouspensky schreef, en was meteen verkocht. Ik denk niet dat ik me ooit zo zielsverwant heb gevoeld als toen met Ouspensky. In een poging meer van de man te begrijpen heb ik alles gelezen wat ik over hem kon vinden, en dat was niet heel veel. Deze biografie is de vierde. En zelf heeft ie ook maar een handvol boeken geschreven. Die behoren nog steeds tot mijn top 25 en ik kan ze iedereen aanraden die met levensvragen rondloopt. Maar ik heb een aantal vragen over Ouspensky zelf die ik heel graag beantwoord zou zien. In de biografie van Gary Lachman worden ze helaas niet aangesneden. Sterker nog, het belangrijkste woord uit het leven van Ouspensky en Gurdijeff (“self-remembering”) is geloof ik pas een keer gevallen in de eerste helft van het boek.
Deze spreuk komt van Ouspensky:

Hij deed ooit experimenten met lachgas en beschrijft hoe het hem maar niet lukte om zich na afloop van de roes iets concreets te herinneren van de staat waarin het lachgas hem bracht. Een van de weinig notities die hij maakte terwijl hij in de door het lachgas veroorzaakte staat verkeerde, was bovenstaande spreuk. Ouspensky schreef erbij dat hij geen idee had wat hij ermee bedoelde. Mooie anekdote, maar Ouspensky was een schrijver en bovendien een schrijver met een missie, dus ik vermoed dat hij de oplettende lezer een hint gaf met deze anekdote.
De staat waarin we verkeren verandert voortdurend. Terence McKenna noemde een van zijn boeken “The inner landscape”, om aan te geven dat die staat een soort plek is, met bergen en dalen, net als de echte wereld. Dit idee, dat er in ons een wereld of een universum is dat bestaat uit verschillende staten, is natuurlijk niet van McKenna.
De innerlijke verandering wordt ook wel gezien als een beweging. Het woord “emoties” is op dit idee gebaseerd. Helaas leert niemand ons op school dat we onze innerlijke bewegingen kunnen sturen. Dat kan met gedachten. Het is heel moeilijk en het vereist voor de meestal langdurige oefening, maar het kan.
Een kern idee van de esoterie is dat de bewegingen buiten ons, dus wat er buiten ons gebeurt, een gevolg zijn van wat er in ons beweegt. Zolang we de oorzaak niet herkennen, zitten we gevangen in een chaotische reeks van kettingreacties: de binnenwereld reageert op de buitenwereld, die reageert weer op de bewegingen in de binnenwereld, enzovoort, enzovoort. Maar omdat de oorzaak in ons zit, is het mogelijk om deze kettingreactie te stoppen. Of eigenlijk is het beter om te zeggen dat het mogelijk is om deze kettingreactie niet te laten beginnen. Dat kan op elk moment. Het maakt niet uit wat er in ons beweegt, we kunnen er een gedachte tegenoverstellen die de kettingeractie stopt. Voor mij is zo’n gedachte bijvoorbeeld “Ik doe niet meer mee”. Ik ben het zo zat om altijd maar weer in die kettingreactie verzeild te raken dat ik liever laat gebeuren wat er dreigt te gebeuren. En hier zit ‘m de kneep: wat er dreigt te gebeuren, gebeurt alleen als ik het niet laat gebeuren. Het gebeurt niet als ik ophoud met mijn eigen emoties te voeden. Ik kan de stekker eruit trekken door een gedachte als: “Ik doe niet meer mee”, of iets anders waardoor ik de kettingreactie doorbreek. Zoals ik al zei vereist dit oefening, maar ook moed, althans in mijn geval, omdat ik behoorlijk bang ben uitgevallen. Het zal voor ieder mens anders zijn; dat maakt het ook lastig om hier over te schrijven. Het kan alleen in algemene termen. Bovendien is er de film “Groundhog day”. Daarin wordt getoond hoe de hoofdfiguur dag na dag zijn “schaduw” op de werkelijkheid kleiner maakt en wat er dan gebeurt. Mooier dan het in die film te zien is,kan het waarschijnlijk nooit verteld worden.
Vanaf het moment dat ik een paar keer meemaakte dat ik werkelijk mijn emoties kon beteugelen door er met een gedachte de stekker uit te trekken, besefte ik dat het leven heel anders werkt dan ik tot dan toe dacht. Om het heel kort door de bocht te zeggen: er is waarschijnlijk geen “binnen” en “buiten. Dat is een illusie die gecreëerd wordt doordat ik emoties en gedachten heb. Zodra de emoties hun effect om de wereld buiten mij verliezen, verdwijnt ook de grens tussen “binnen” en “buiten”. In mijn geval is dit slechts een paar keer gebeurd, en altijd herstelde de illusie zich na enige tijd weer. Maar die ervaringen maakte voor mij duidelijk dat het onderscheid een illusie moet zijn.

permalink - 0 comments

Awakening

Published: 2015-01-18 11:28:55

Afgelopen donderdag speelde J D McPherson en band in de Melkweg. Hij heeft nog maar een ceedee/elpee uit maar ik vind zowel de muziek als de bandleden indrukwekkend.

Als liefhebber van rock’n’roll muziek heb ik vaak grote moeite met de humorloze macho-attitude die voor veel mensen bij dit soort muziek hoort. Ik wil gewoon vette, bijna-uit-de-bocht vliegende muziek horen, en ik zie niet in waarom iemand daarbij een houding aan zou moeten nemen uit een Arnold Schwarzenegger-film. J D McPherson doet dat gelukkig ook niet. Een van de video’s die op YouTube van hem zijn te vinden begint met een tekst van een fan, die ik zo typerend vond dat ik hem heb geletterd:

Maar goed, u wilt weten hoe het donderdagavond was. Het was een van de beste concerten ooit. Vanaf de eerste seconden ging het op het scherpst van de snede en de concentratie verslapte geen moment. Veel liedjes werden net iets anders gespeeld dan op de elpee en de tekst op stikker die op de elpee zat (“Engineered to restore your fate in rock’n’roll”) werd volledig waar gemaakt.

Ik zag trouwens dat de documentaire “Inside alive” nu in zijn geheel op YouTube staat:

Zelden zo onmiskenbaar bewijs gezien voor het helende effect van muziek. Vooral de scene met een dame die ergens op 55 minuten in beeld komt, vind ik ongelooflijk mooi. En het is zo herkenbaar: na een concert als van J D McPherson ben ik ook een paar dagen een betere versie van mezelf.

Mocht u niet het geduld hebben om de hele elpee van J D te beluisteren en/of mocht u ook niet echt een liefhebber van rock’n’roll zijn, luister dan alstublieft tenminste naar dit ene nummer:

permalink - 2 comments

Oorkondes

Published: 2015-01-17 20:12:41

Elk jaar letter ik de oorkondes voor de boeken top 100 van het CPNB. Dat zijn een kleine 250 oorkondes, maar omdat ik af en toe een schrijffoutje maak, drukken ze er een paar extra. Het is eenzijdig bedrukt 250 grams karton en u voelt de bui al hangen: ik gooi wat overblijft natuurlijk niet weg. Hier zijn wat papieren objecten die ik maakte op de achterkant van de oorkondes:

permalink - 1 comment

Kaarten

Published: 2015-01-16 12:56:55

Ik houd erg van oud drukwerk. Als iemand vraagt waarom, zeg ik meestal dat ik het gewoon mooi vind. Maar dat is natuurlijk niet een echte verklaring. Ik koop bijvoorbeeld af en toe oude ansichtkaarten en als ik het recent aangeschafte stapeltje zie, kan ik niet zeggen dat ik ze “mooi” vind. Ik vind ze fascinerend, en om verschillende redenen.
Deze kaart van een clown en een kind vind ik bijvoorbeeld pure horror:

U bent waarschijnlijk bekend met de theorieën over clowns die de afgelopen jaren opduiken. Clowns worden in verband gebracht met kindermisbruik. Dat zal beslist geen associatie zijn geweest die mensen hadden als ze deze kaart zagen op het moment dat ie nieuw was. Maar ik kan me onmogelijk voorstellen dat iemand deze kaart ziet en geen koude rilling krijgt van deze clown, ook niet een halve eeuw geleden.

Bovenstaande kaart is er eentje uit een categorie waarvoor ik geen naam heb, maar het gaat om kaarten waar iets 3D aan is, of iets dat niet slechts inkt op papier is. Deze eend heeft bijvoorbeeld een fluwelen vachtje. En deze olifant heeft plastic oogjes:

Ook tot deze speciale categorie behoort onderstaande kaart, waarbij het flesje een “echt” flesje is:

Ook tot die speciale categorie behoren de kaarten met “echte” kleding, zoals de Spaanse danseressen, en de piepkaarten. Ik zou daar heel graag een dik koffietafelboek over willen hebben.

En hier is een kaart uit een andere dierbare categorie: de apenkaarten:

Onderstaande kaart is geen echte “kaart”, het is gewoon een stuk uitgestanst karton met een afbeelding van Meneer de Uil uit de Fabeltjeskrant.

Dat ie uitgesneden is, is al reden genoeg om hem mooi te vinden, maar dat het Meneer de Uil is, maakt hem voor mij extra bijzonder. Naarmate ik ouder word besef ik hoe groot en bepalend de impact is van dingen die ik als kind zag en meemaakte. Het zal ook veel over mij zeggen dat ik zo diep onder de indruk was van De Fabeltjeskrant, want objectief gezien was dat natuurlijk behoorlijk truttig en knullig.

De laatste kaart voor vandaag is een promo-kaart van een beat-band uit Amstelveen:

Het gaat mij om de naam, “The Bat’s”. Fout gespeld maar goed gekozen. Er zijn duizenden promo-kaarten van bands die nooit een plaat hebben gemaakt. Dat ervaar ik als een schrijnend gat in de werkelijkheid. In mijn hoofd is dit geen afgesloten hoofdstuk. Er moet een manier zijn om die bands alsnog hoorbaar te maken.

permalink - 2 comments

Lavazza

Published: 2015-01-15 22:43:18

Laatste oogst:

permalink - 0 comments

Nespresso

Published: 2015-01-14 14:08:28

permalink - 1 comment

24 uur met

Published: 2015-01-13 13:51:20

Vandaag een paar recente afleveringen gezien van “24 uur met”. Ik heb gefascineerd zitten kijken omdat het leuke mensen zijn, maar op een gegeven moment voelde het of ik zat te kijken naar psychiatrische patiënten. Mensen slagen erin om de kwaliteiten die ze hebben te gebruiken om een interessant, luxe of succesvol maatschappelijk leven op te bouwen. Bij de een lukt dat iets beter dan bij de ander, maar ik kan niet anders dan denken dat al die mensen buiten de paar kwaliteiten die ze ontwikkeld hebben grotendeels onontgonnen terrein zijn. En die witte of blinde vlekken op hun psychologische kaart werken in mijn ogen heel hard in hun nadeel als ze je een uur laat bestuderen, ook al lijken ze dat zelf niet of nauwelijks door te hebben. Na vier afleveringen kon ik er niet langer naar kijken.
Ik worstel al ruim een halve eeuw met mijn eigen blinde vlekken. Dat zal waarschijnlijk de rest van mijn leven zo door gaan. De enige winst is dat ik het idee heb opgegeven dat ik weet hoe het leven werkt. Het is elk moment anders, er bestaat voor mij geen tactiek, formule of wat dan ook om de volgende situatie tegemoet te treden. Telkens als ik dat wel doe, en ik doe het helaas toch nog steeds voortdurend, kom ik er met schade en schande achter dat ik te weinig vertrouwen, geduld en liefde had. In plaats daarvan zette ik andere dingen in, mijn “kwaliteiten”. Maar die werken allang tegen me, net als bij de mensen die ik in “24 uur met” zag.

permalink - 2 comments

Spreuken

Published: 2015-01-12 13:26:27

De inkleuring van mijn spreuken vind ik zelf doorgaans verschrikkelijk lelijk. Daarom vandaag maar geen kleur. Het zijn opnieuw spreuken uit het cadeaudoosje van Gabi:

permalink - 2 comments

Spreuken

Published: 2015-01-11 13:18:16

Vooral die spreuk over het gras vind ik zelf erg mooi. Alle spreuken komen uit een kaartendoosje dat Gabi van een vriendin cadeau kreeg. De spreuken waren tamelijk fantasieloos vormgegeven,maar wel zorgvuldig en met smaak geselecteerd. Morgen weer een paar, denk ik. Oh ja, de derde spreuk leek me wat te behoudend; vandaar mijn onderschrift.

permalink - 4 comments