Showcase

Welcome

On this site I will try to give you a glimpse of my little private universe. If you want to see, hear or read more, you just have to ask.
I try not to offend any copyrights: everything on this site is either made by myself or by friends, or it is stuff that is too unknown to keep it for myself.

Frits Jonker

Tadadaaaaa (2)

Published: 2014-10-24 17:52:39

Het betekenen van verpakkingen is een van de hevigste creatieve bevliegingen die ik tot nu toe heb gehad. Ik heb een paar keer een langdurige schrijfaanval gehad, maar dat was toch anders en bovendien al ruim tien jaar geleden. Het voltekenen van de binnenkanten van verpakkingen is volstrekt zinloos. En waarschijnlijk mede daarom zo aantrekkelijk.
Hier zijn er weer een paar:

Kunst maken is natuurlijk per definitie zinloos. Het is de bedoeling van kunst om dingen te maken die nieuw zijn. Dat in onze samenleving vaak wordt gedacht dat kunst er zou zijn om mensen te plezieren, is een gevolg van de misvatting dat alles iets moet opleveren, liefst geld. Ik hang het idee aan dat kunst een soort exploratie van ons innerlijk is. Elk doel dat iemand daar bij heeft, doet afbreuk aan de zuiverheid van de hele onderneming. Dit idee is niet nieuw, maar het kan geen kwaad om het af en toe weer ter sprake te brengen. Want ik voel me soms bedreigd door de mensen die vinden zomaar iets doen verspilling van tijd is. En soms zelfs erger: dat het een schande is om nutteloze dingen te doen in een wereld waarin zoveel ellende en leed is.
Maar ik geloof niet dat het leed en ellende in de wereld ongedaan gemaakt kan worden door iets te doen. De oplossing is volgens dingen te laten, ophouden met van alles te doen om dingen te bereiken. Niet dat ik hieraan denk als ik verpakkingen zit te betekenen, maar ik grijp deze gelegenheid aan om het nog eens te zeggen.

permalink - 5 comments

Ceedees

Published: 2014-10-23 17:42:39

Ik kan me niet precies herinneren wanneer ik een ceedee-speler kocht, maar ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld. Het zal begin jaren negentig zijn geweest dat de Sony kocht, die ik nu trouwens nog steeds gebruik. Het was niet omdat ik zo dol was op ceedes, maar omdat ik steeds meer ceedees kreeg en graag wilde horen wat voor muziek er op stond. Maar ik vond vinyl veel en veel aantrekkelijker. Met name de uniforme en lelijke plastic doosjes, waarin de meeste ceedees verkocht werden, waren een reden om dit nieuwe medium niet te omarmen. In geluidskwaliteit was ik nooit zo geïnteresseerd. Ik wantrouwde de informatie over de geluidskwaliteit die kwam van partijen die belang hadden in de ceedee, omdat het vaak duidelijk onzin was, maar daar ging het mij niet om. De belangrijkste reden om ceedees zo lang en zo veel mogelijk te vermijden, was dat ik ernstige twijfels had over de houdbaarheidsdatum. Vinyl had al bewezen een leven lang mee te gaan, maar hoe lang gaan ceedees mee?
Inmiddels weet ik het antwoord: in ieder geval niet levenslang. Regelmatig krijg ik een ceedee niet meer aan de praat. Beschadigingen van een grammofoonplaat betekenen zelden dat je de plaat niet meer kunt afspelen. Desnoods duw ik met de hand de pickup-arm door de beschadigde groef. Omdat bij ceedees het afspeelmechaniek verborgen is in de speler, betekent een beschadiging einde verhaal.
Bij voorgebakken ceedees valt de schade mee. Ik ben zuinig op mijn ceedees en dat helpt. Maar als ik tweedehands ceedees koop, zitten er regelmatig onherstelbaar beschadigde exemplaren bij.
Het grote probleem zijn de thuis gebrande ceedees. Al vrij snel nadat deze mogelijkheid gangbaar was, kwamen er verhalen over de zeer beperkte houdbaarheid van deze geluidsdrager. Dus ik kocht geen goedkope merken, plak er geen stikkers op, bewaar mijn zelfgebrande schijven in donkere dozen en behandel ze als porselein. Maar het mag niet baten: het is een aflopende zaak.
Hier zijn wat dierbare zelfgebrande ceedees die ik van anderen kreeg en waarvan ik recentelijk dat ze niet meer zijn te draaien:

Deze ceedees zijn niet beschadigd, ze. Ze zijn gewoon verrot. Soms kun je het zien: dan heeft de schijf een vieze bruine zweem. Maar soms zie je niks en kun je het alleen horen:

Het heeft weinig zin om me hier druk over te maken, hoe groot de verleiding daartoe ook is. De muziekindustrie heeft ons gewoon een oor aangenaaid. Gelukkig worden er nog steeds grammofoonplaten gemaakt. Zeker door de bands die ik volg. En voor mijn kinderen is de ceedee allang bijgezet in het Dode Media Museum. Zij luisteren naar mp3-tjes. Ik vermoed dat de ceedee de geschiedenisboeken ingaat als een van de grootste missers ooit,  een immense verspilling van grondstoffen en een van de stomste oplichterijen uit de geschiedenis.

permalink - 3 comments

Tadadaaaaa

Published: 2014-10-22 19:45:27

Nu mijn werkruimte langzaam vorm begint te krijgen en de spullen weer uit de dozen komen, neem ik weer tijd om te tekenen. Ik weet dat een aantal mensen hoopten dat ze verlost waren van de betekende verpakkingen, maar ik had ontzettend veel zin om daar weer mee verder te gaan. Hier zijn de eersten:

permalink - 2 comments

Het Geluid van Amsterdam 121

Published: 2014-10-21 21:44:15

permalink - 2 comments

Damp

Published: 2014-10-20 20:40:53

Gisteren was ik bij de presentatie van de ceedee “Bloedstraat” van de band Damp. Op zo’n moment vind ik het erg jammer dat ik de rubriek “Het geluid van Amsterdam” niet meer heb in de Zetkrant. Maar Fake Booij zei terecht dat ik geen blad nodig heb om een rubriek te maken, dus hier is een nieuwe aflevering van Het Geluid van Amsterdam:

permalink - 3 comments

Gooi'n'smijt r'n'r

Published: 2014-10-19 12:20:59

Gisteren speelden The Unborn Brothers in Maloe Melo. Er waren nog twee andere bands: Michiel Hoving, de one-man blues band, en BEP, maar ik beperk me nu even tot TUB.
Ik was er al vroeg, omdat ik platen ging draaien. Zo kon ik de soundcheck van The Unborn Brothers ook nog even meepikken. Hier is een nummer dat Shamrock zong tijdens de soundcheck:

En hier zijn de eerste twee nummers van het echte optreden, voor iedereen die het gemist heeft en toch een beetje de sfeer wil proeven:

En zoals niet vaak genoeg gezegd kan worden: het optreden was beter dan de mp3. Muziek moet je live meemaken. Thuis een plaatje draaien of bands op een beeldscherm bekijken is leuk, maar het is niet te vergelijken met het bijwonen van een optreden.
Tegen een uur of half twee waren de bands klaar en mocht ik gaan draaien. Zoals ik al eerder zei, heb ik uitsluitend uptempo gooi en smijt rock’n’roll gedraaid. Dat is muziek waar niet over valt te twisten: veel beter dan dit is er nooit gemaakt. Ik bedoel dan de muziek zoals die onder andere op de elpee-series Savage Kick en Stompin’ staat.
Voor de mensen die nog niet bekend zijn met deze fantastische compilaties, zijn hier wat willekeurige voorbeelden:

permalink - 1 comment

Diversen

Published: 2014-10-17 09:28:07

Het demonteren van alle kasten en het weer opbouwen in een andere vorm en in een andere kamer is een intieme confrontatie met al mijn spullen. Ik was van plan om alles op volgorde te houden, maar het is veel te veel en nu ligt alles volkomen door de war. Op zich niet heel erg, want ik wil toch alles uitzoeken en een flink deel weg doen, maar wel onhandig. Ik kan de komende weken niets terugvinden.
Ik zit vrijwel niet aan mijn bureau. Dat begint langzaam wel te jeuken. Mijn nieuwe werkruimte krijgt vorm en ik kan er voorlopig niet werken, ik moet de eerste weken vooral opruimen.
Hier zijn een paar van de weinige dingen die ik de afgelopen dagen heb gemaakt. Een tekst voor op een T-shirt voor Marlies Hasebos:

FortyOne vroeg me om een droodle te tekenen met hem in gedachten:

En onze dochter kwam met een spreuk die ik niet wilde laten lopen:

permalink - 2 comments

The Unborn Brothers

Published: 2014-10-15 13:32:56

Aanstaande zaterdag spelen The Unborn Brothers weer in Maloe Melo.

Ik ga daar platen draaien voor en na het optreden. Vorige keer waren dat voornamelijk countryplaten met soul en een hoge dansbaarheidsfactor, deze keer wordt het gewoon gooi en smijt rock&roll.
Het is wat onhandig dat ik aan het verbouwen ben en dat mijn platen volledig door de war staan, maar ik heb inmiddels al voldoende vuurwerk voor een halve nacht, en ik heb nog een paar dagen de tijd om nog meer en betere platen uit te zoeken. Mocht u zin hebben om eens uit de band te springen, kom zaterdag naar Maloe Melo!

En hier zijn wat platen die ik van plan ben te gaan draaien:

permalink - 0 comments

Horror Vacui

Published: 2014-10-14 12:50:05

Vandaag heb ik de strip, die ik tijdens de 24 Hours Comic Day heb gemaakt, gefotokopieerd en er een boekje van gemaakt:

Ik had tien uur extra nodig om de 24 pagina’s af te maken, en volgens onze dochter zit ik dus vals te spelen. Maar hee, dit is mijn stripdebuut!
Het ziet er ongeveer zo uit:

Het verhaal is beter dan ik het zelf schreef: zoals altijd zitten er zaken in die er toevallig in zijn geslopen en die het beter maken dan het door mij bedoeld was. Iedereen die met een beetje inspiratie iets maakt kent dit verschijnsel: het leven beloont elke genuine inspanning.
De boekje zijn te koop voor 5 euro inclusief porto. Ik wilde er 25 maken, maar het zijn er 17. Kopiëren is ook een kunst.

permalink - 6 comments

Solar en Voltar

Published: 2014-10-13 23:19:08

Tijdens de stripdagen die ik bezoek, heb ik meestal wel tijd om wat rond te kijken. Ik zoek vooral naar oude comics. Het liefst van superhelden waar ik goede herinneringen aan heb, en dan andere afleveringen dan die die ik vroeger gelezen heb. Tot mijn twintigste heb ik veel moeite gedaan om alles te lezen wat ik kon vinden, en dat heb ik destijds behoorlijk serieus aangepakt. Maar deze afleverng van Doctor Solar kende ik niet:

De tekeningen zijn best goed, maar niet zo goed als deze fenomenale omslag doet vermoeden. Er was nog een aflevering met zo’n omslag:

Ik herinner me Doctor Solar heel goed, en deze drie comics had ik ooit al gelezen, maar ik heb ze toch maar niet laten liggen:

Maar het hoogtepunt uit de stapel die ik meenam uit Breda is deze comic:

Op de openingspagina staat info over de makers:

Het is een phantasy-strip in de stijl van Conan, maar dan een overtreffende trap. Ik ben geen fan van phantasy, maar dit vind ik geweldig:

Voor eventuele liefhebbers, ik heb twee extra exemplaren gekocht. Voor vijf euro bent u ook een gelukkige bezitter van Voltar, als u snel reageert.

permalink - 4 comments

Comic Balloon Fotoshoot

Published: 2014-10-12 20:18:51

De afgelopen dagen was ik op het stripfestival in Breda, waar ik op de stand van uitgeverij Xtra een Comic Balloon Fotoshoot deed. Het ging best aardig, maar het had beter kunnen worden voorbereid. Of nee, ik weet na deze ervaring hoe ik het volgende keer beter kan aanpakken.
In de auto van Ger (meneer Xtra), op de weg terug, zag Esther (mevrouw Xtra) dat Michael Minnebo een link naar en video had gemaild. Dat is deze video:

#t=40

Ik zat op dat moment in de auto half te slapen, maar was meteen weer klaar wakker. Wat een geweldig cadeautje is dit! Michael heeft niet alleen de perfecte reclame/instructievideo voor dit project gemaakt, het is ook een ontroerend mooi cadeautje. Ik bedoel, hij doet dit zomaar, ongevraagd en onbetaald. Het was al een leuk weekeinde, maar nu was het helemaal geweldig.

Voor meer van Michael Minnebo, hier is zijn site !

permalink - 1 comment

Werkruimte

Published: 2014-10-09 22:51:38

Onze zoon is sinds een week het huis uit en ik ben begonnen zijn kamer in te richten als mijn werkruimte. Dat is nog wel een paar weken werk, want ik moet natuurlijk ook gewoon werken. Maar het begin is er:

De komende weken zal mijn blog waarschijnlijk behoorlijk lijden onder de verbouwing, maar die schade haal ik later ruimschoots in, want als het klaar is staat alles op volgorde en bereikbaar ik kasten.
Hier zijn nog twee motto’s van FB-vrienden, die ik uit karton heb gesneden. Ik wilde het eigenlijk niet meer doen omdat het veel te bewerkelijk is, maar ik kon het niet laten. Wat niet betekent dat ik alle motto’s van mijn FB-vrienden ga doen.
Deze is van Roland Vonk:

En deze van Marieke Pigott:

permalink - 12 comments

24HCD (3)

Published: 2014-10-08 22:29:00

Het is lastig te beschrijven wat er nou zo bijzonder aan die 24 Hours Comic Day was. Het was namelijk vooral de sfeer. Ik maak dit zelden mee: meerdere mensen die puur voor hun plezier 24 uur non stop iets doen zonder ook maar de minste irritatie of wanklank.
Ik was erg onder de indruk van Florith Ruigrok. Een negentienjarige jongedame die nog nooit een strip had gemaakt. Ze deed een of andere ingewikkeld klinkende opleiding maar tekende ook graag en iemand had haar verteld van de 24HCD en toen had ze zich gewoon aangemeld. Ze schilderde haar strip met ecoline. Ze zei dat ze geen verhalen kon verzinnen en daarom had ze maar de Griekse mythe van Persphone verstript. Niet alleen was dat prachtig gelukt, ze was ook als eerste klaar, twee uur voor de deadline. Omdat de lokale televisie toen net langskwam, was zij de aangewezen persoon om iets voor de camera te zeggen. Ze maakte een fraaie verspreking: ze zei dat haar aandachtsspanne slechts twintig uur was. Dat zal heel wat ouders van negentienjarige kinderen doen opkijken. Ik zie weinig negentienjarigen nadoen wat Florith gedaan heeft. Ik heb alleen wat slechte foto’s die ik u kan laten zien, maar hier zijn ze:

24 uur, dat zijn drie volledig werkdagen, en dan zonder slaap en met maar twee pauzes. En het betekent ook een pagina per uur. Vandaag bedacht ik dat als je in dit temo zou kunnen tekenen, en dan gewoon acht uur per dag, dan makk je drie strips van 48 pagina’s per week en dan heb je zondag nog vrij ook.
Ik zou u ook de strips van de andere deelnemers willen laten zien, maar daar heb ik geen foto’s van. Ik kon ook heel weinig vinden van de paar honderd andere deelnemers aan de 24HCD. Ik heb op het moment ook weinig tijd om te zoeken, want ik ben mijn werkruimte aan het verhuizen naar de kamer van onze zoon, die sinds een week op zichzelf woont. Een goede reden om het hele huis een keer een beurt te geven. Maar mijn eigen spullen zijn natuurlijk een logistiek probleem: voordat dat allemaal weer netjes in andere kasten staat, is het waarschijnlijk 2015. Maar ik krijg wel een echte kamer en daar verheug ik me zeer op.
Mocht iemand een site vinden waarop de resultaten van de 24HCD te zien zijn, zou ik dat graag horen.
Ik ben toch maar begonnen aan het afmaken van mijn strip. Ik schat dat ik tien uur extra nodig heb. Dat is best treurig. Volgend jaar ga ik dat beter inschatten. Ik denk dat ik dan ga proberen niet te schetsen, maar meteen in inkt te tekenen. Dat lijkt me sowieso de enige manier waarop ik ooit strips zou willen maken, en de 24HCD is een mooie gelegenheid om het te leren.

permalink - 0 comments

24HCD (2)

Published: 2014-10-07 13:38:14

Zoals ik gisteren al zei, het verhaal dat ik tijdens de 24HCD maakte moet nog afgeinkt worden. Maar ik heb daar nu even helemaal geen zin in. Hier is het verhaal zoals het in 24 uur is gemaakt:

permalink - 0 comments

24HCD

Published: 2014-10-06 12:46:48

Een paar maanden geleden vroeg Ben Vranken of ik mee wilde doen aan de editie van de 24 hours Comic Day, die hij in Vlissingen organiseerde. Dat wilde ik wel. Ten eerste omdat ik Ben al dertig jaar ken en ondanks dat we niet veel contact hebben is het iemand die ik graag zie. En ik ben daarnaast ook nog een fan van zijn werk. Maar een tweede reden om ja te zeggen tegen de uitnodiging is dat ik het een geweldig evenement vind. Op meer dan honderd plaatsen over de gehele wereld tekenen meer dan duizend mensen in 24 uur een strip van 24 bladzijdes.
Ik vertrok om zeven uur met de trein vanuit Amsterdam en was om tien uur in Vlissingen. Daar werd ik opgehaald door Ben en naar de plaats gebracht waar het evenement plaats vond: Kipvis, een oud schoolgebouw dat nu dienst doet als atelier en expositieruimte. Ik had alle tijd om rond te kijken op het atelier van Ben en om er wat foto’s te maken van wat er aan de wand hing. Typisch voor ben was dat weinig. IJdelheid is aan hem niet besteed, zijn werk bevind zich in dozen, waar hij ook zijn afval bewaard. Maar hier zijn wat foto’s van mooie objecten die ik kon ontwaren tussen de rommel:

Ik kreeg ook een kleine linosnede die hij op zijn eigen pers had gemaakt:

Nadat de deelnemers binnendruppelden en kennis hadden gemaakt, begonnen we om exact twaalf uur aan onze strip.
Ben had acht mensen uitgenodigd. Die kenden elkaar niet en waren zo verschillend als maar denkbaar is. Behalve Boris Peeters, die ook de enige was die al vaker een 24HCD had meegemaakt, waren het ook geen van allen striptekenaars. Ik heb weliswaar ook nog nooit een strip gemaakt (behalve Ego, maar die mag ik graag vergeten) maar ik heb wel stripachtergrond. Die hadden vijf van de mensen niet eens.
Om een lang verhaal kort te maken (want ik ben een beetje moe en vertel het liever later, als ik weer helemaal fit ben), we hebben 24 uur zitten tekenen, zonder een moment spanning of irritatie. Naast het werk zelf was dit voor mij het mooiste van deze onderneming: hoe vaak zit ik 24 uur non stop met wildvreemden in een ruimte te tekenen? Het delen van die passie, het respect voor elkaar en het aanpassingsvermogen aan nieuwe omstandigheden is ontroerend mooi.
De man met de hamer kwam bij iedereen een paar keer langs, maar op verschillende tijdstippen. Daardoor sleepten we elkaar er doorheen. En er waren een paar mensen die het eten verzorgden. Vooral de gebakken eieren voor het ontbijt waren een zegen.
Boris Peeters waarschuwde ons om geen alcohol te gaan drinken. Die raad nam ik met enige tegenzin ter harte. Maar het bleek verstandig, want een paar momenten viel ik gewoon in slaap terwijl ik zat te tekenen. Ik schrok ook meteen weer wakker, om vervolgens net typex de schade te herstellen, maar als ik wat had gedronken had ik mezelf waarschijnlijk niet meer kunnen herstellen.
Volgens de reglementen mag je niets voorbereiden. Dus geen aantekeningen of schetsen meenemen. Ik had van te voren wel een paar verhaallijnen bedacht, en wat personages. In de trein had ik een begin en een einde van het verhaal bedacht (dat ik ter plekke trouwens toch weer heb veranderd). En ik had de personages wat geschetst:

Die schetsen vond ik veel beter dan ik van mezelf gewend was, en daardoor had ik ook extra veel zin in dit project. Want het ergste leek me om 24 uur aan een strip te werken die ik zelf verschrikkelijk vind.
Ik had ook een plan van aanpak bedacht: eerst het verhaal uitschrijven, dan schetsen, de balloons inkten, de personages inkten en ten slotte de achtergronden. Als ik het dan niet zou redden, kon je het verhaal in ieder geval toch lezen. En bovendien hoefde ik dan als ik moe was niet meer over het verhaal na te denken.
Na 24 uur had bijna iedereen zijn of haar 24 pagina’s af. Behalve ik. Ik had alles een keer geïnkt, maar ik inkt mijn lijnen altijd drie keer. Dat moet ik dus alsnog een keer doen.
Op de FB-pagina van Kipvis kunt u wat foto’s zien.
En dit is mijn verhaal:

permalink - 0 comments