Showcase

Welcome

On this site I will try to give you a glimpse of my little private universe. If you want to see, hear or read more, you just have to ask.
I try not to offend any copyrights: everything on this site is either made by myself or by friends, or it is stuff that is too unknown to keep it for myself.

Frits Jonker

Tin Men

Published: 2015-08-31 20:43:13

Als ik kluswerk doe, verzamel ik nog steeds de dingen die op de grond van de werkvloer liggen. Ze moeten natuurlijk niet te goor zijn, of te groot. Na afloop van de dag, als ik mijn werkspullen opruim, gooi ik al die gevonden voorwerpen in een emmer. En af en toe gooi ik die emmer leeg, vis alle nog bruikbare dingen eruit, en maak van de rest iets.
Een tijdje terug heb ik elf poppen gemaakt van al dat bouwafval. Daar was ik vervolgens even helemaal klaar mee. Soms lukt zo’n pop vrij makkelijk, maar soms ben ik een halve dag bezig om hem rechtop te laten staan of een een arm op zijn plek te krijgen. Maar deze keer heb ik een iets andere techniek gebruikt en zijn de poppen niet goudkleurig maar zilver. Zo ziet zo’n pop eruit in de eerste fase:

Ik plak de losse onderdelen met duct-tape aan elkaar. Soms bekleed ik zo’d skelet met papiermache, maar ik heb deze keer zilvertape gebruikt. Dat blijkt veel mooier te werken:

Ik ben van plan opnieuw een elftal te gaan maken, dus de komende dagen weet u wat u te wachten staat.

permalink - 1 comment

Alfabetten

Published: 2015-08-30 19:45:45

Bij het leegruimen van mijn bureau kwam ik een Showcase alfabet-bon tegen die ik al maanden probeer te vermijden. De vraag was een boerderij-alfabet, maar dat heb ik al eens gemaakt. De bon kwam uit Friesland en er zat ansichtkaart van de Friese vlag bij. Die bracht me op het idee voor een Friesland-alfabet:

Er lag ook een schetsje van een letter die ik ooit op een boekomslag heb gezien. Ik maak dit soort schetsjes wel vaker, maar de laatste tijd heb ik er weinig uitgewerkt. Maar deze keer heb ik dat wel gedaan:

Twee alfabetten op een dag, het zal toch niet het begin van een alfabet-aanval zijn…

permalink - 1 comment

Post

Published: 2015-08-29 11:17:43

Ik vertelde u al eerder dat er hier in huis af en toe over brieven wordt gesproken sinds onze dochter (16) heeft beseft dat ze niet heeft meegemaakt dat de postbode elke dag een of meer brieven bezorgde. Natuurlijk was niet iedereen destijds een fanatieke brievenschrijver, maar toch: zelfs als je zelf weinig of niets schreef, kreeg je toch af en toe post.
Ik was en ben nog steeds een grage brievenschrijver. Er gaat niets boven brievenpost. Onlangs kreeg ik weer eens een fraaie gevulde envelop met brief van Pieter Dorrenboom:

Ik snap wel dat onze dochter hier een beetje jaloers op is, want dat zou ik zelf ook zijn als ik dit bij iemand anders op haar of zijn bureau zou zien liggen. Maar onze dochter vindt het schrijven van een brief wel heel erg veel werk (ze vind zelfs het lezen van een brief al werk!) en ik acht de kans klein dat ze ooit zal gaan corresponderen. Wat dat betreft is er toch iets essentieels veranderd in onze cultuur: elke activiteit wordt meer en meer beoordeeld op hoeveel moeite het kost en wat het direct oplevert. Gewoon iets doen omdat het plezier oplevert, puur voor jezelf, en zonder dat je het via FaceBook of Twitter deelt met anderen, dat wordt steeds zeldzamer. Natuurlijk deel je een brief ook met iemand, maar u begrijpt wat ik bedoel.
Ik voel steeds meer behoefte om mijn tijd te besteden aan zaken die nutteloos, belangeloos en betekenisloos worden geacht in onze huidige cultuur. Niet alleen omdat ik plezier beleef aan dit soort activiteiten, maar ook als een statement. Mensen weten niet wat ze missen.
Zelfs het draaien van een grammofoonplaat vinden veel mensen tegenwoordig al teveel moeite. Maar ik hoef u niet uit te leggen dat muziek die je consumeert via een grammofoonplaat wezenlijk anders binnenkomt dan wanneer je het hoort via een speellijst op YouTube of Spotify. In discussies over nieuwe geluidsmedia gaat het meestal over geluidskwaliteit, maar dat interesseert me weinig. Ik ben geïnteresseerd in levenskwaliteit. En een essentieel aspect dat de kwaliteit van mijn leven bepaalt is de invloed die ik heb op mijn leven. Het verrichten van handelingen en het maken van keuzes maken een ervaring intenser. Het internet maakt ervaringen tot consumpties. Een film kijken in de bioscoop is een wezenlijk andere ervaring dan een film kijken op een computer. Het gaat niet om de film, maar om de indruk die de film en het kijken naar de film maakt. En films interesseren me eigenlijk minder dan het geschreven woord. Ik denk dat mensen die niet met met pen en papier schrijven een belangrijk deel van zichzelf kwijtraken. En dan denk ik aan concentratievermogen, geduld, altruïsme, zelfbespiegeling en nog een aantal zaken die voor veel mensen tegenwoordig nauwelijks nog betekenis lijken te hebben.
Ik heb tot nu toe weinig over dit onderwerp geschreven omdat ik niet wil zeuren, wat altijd het gevaar is als ik over dit soort zaken schrijf, maar ik wil gewoon reclame maken voor het leven dat ik nastreef. Dat doen anderen immers ook en ik heb in toenemende mate het gevoel dat mijn manier van leven wel wat meer reclame kan gebruiken. Dus dit onderwerp wordt vervolgd!

permalink - 2 comments

Oud papier

Published: 2015-08-28 10:26:37

Hoewel ik niet geloof in toeval, geloof ik ook niet in andere mogelijke verklaringen voor de samenloop der omstandigheden. Ik geloof wel dat ik iets essentieels over het hoofd zie in mijn pogingen om het leven te begrijpen. Daarom houd ik van ideeën als dat het Leven een computersimulaie van een toekomstige beschaving zou zijn: een idee als dit zet alle andere mogelijke verklaringen op de kop en dat vind ik aangenaam. Maar ik vermoed dat dit idee niet gek genoeg is, en dat de waarheid nog veel absurder is.
In ieder geval, nadat ik in Spanje tijdens onze vakantie een aantal kaarten met opgeplakte jurkjes had gevonden, waar ik erg blij mee was, vond ik toevallig deze week een oude jurkjeskaart in een tweedehandswinkel:

Het is wonderlijk omdat ik al jaren op zoek ben naar dit soort kaarten maar er in al die jaren hooguit drie heb gevonden.
Ook vond ik deze labeltjes:

Op zich niks bijzonders, maar wel mooi, oud en niet iets dat ik dagelijks tegenkom.
Ten slotte vond ik dit envelopje:

Als ik het openvouw, blijkt het een mapje met vijftig hele kleine negatieven, niet groter dan een nagel:

Ik kan helaas niet goed zien wat er op de negatieven staat, maar daar kan ik mee leven. Ik vind dit kartonnen envelopje gewoon prachtig. Het is een papieren object dat me dierbaarder is dan veel dingen die ik in musea zie.

permalink - 0 comments

De Tien Geboden

Published: 2015-08-27 09:56:45

Voor de film “The ten commandments” uit 1956 maakte Paramount Pictures een boekje over de film, de maker Cecil B. DeMille, en de Tien Geboden. Dat boekje werd gepubliceerd door Classics Illustrated en er bestaat ook een Nederlandse editie.

Het is een erg fraai boekje, vooral door de schilderijen van Arnold Friberg. Ik heb alles gefotografeerd, want scannen is lastig door het formaat.

Dit boekje moet destijds in een flinke oplage zijn verspreid, lijkt me, maar ik heb het nooit eerder gezien. Dat geldt natuurlijk voor veel meer dingen. Het is een reden om te blijven zoeken naar interessant oud drukwerk.

permalink - 0 comments

Archieven Thomas (11)

Published: 2015-08-26 13:55:40

permalink - 3 comments

Archieven Thomas (10)

Published: 2015-08-25 13:34:09

permalink - 2 comments

Archieven Thomas (9)

Published: 2015-08-24 13:20:12

permalink - 2 comments

Archieven Thomas (8)

Published: 2015-08-23 21:11:31

Pas nadat ik een jaar of vijftien geleden in een boek van Oliver Sacks las dat er een naam bestaat voor het probleem dat sommige mensen hebben met het herkennen van gezichten (“prosopagnosia”), besefte ik dat het geen onwil van mij is dat ik soms mensen niet herken. Het komt waarschijnlijk vaak voor, het is geen zeldzaam verschijnsel, maar het komt in alle gradaties voor. Dat iemand de gezichten van niemand meer kan herkennen, onder geen enkele omstandigheid, zal zeldzaam zijn. Maar ik vermoed dat er aardig wat mensen zijn er moeite hebben, net als ik en die allerlei trucjes gebruiken om hun gebrek te compenseren. In mijn geval is mijn gehoor de voornaamste compensatie, maar ook bewegingen en kleding zijn een manier om iemand te herkennen. En meestal ontmoet ik bepaalde mensen op bepaalde plaatsen, en vaak weet ik dat ze komen, dus dat maakt het ook een stuk makkelijker om iemand te herkennen.

Hier zijn twee foto’s van Louise Thomas. Omdat ze haar bril draagt, durf ik wel te beweren dat zij het is:

Foto’s zijn het grote probleem. Films in mindere mate.
Dat ik niet de enige ben die dit gebrek heeft en dat mensen sowieso minder goed mensen herkennen op puur visuele informatie blijkt onder andere uit de vele keren dat ik iemand heb horen zeggen dat alle klassenfoto’s op elkaar lijken. In de dozen van Louise Thomas zaten ook een paar klassenfoto’s. Op basis van de kleding moeten het foto’s van haar kinderen zijn, maar ik zie nauwelijks een verschil met mijn eigen klassenfoto’s.

Op een van de klassenfoto’s staat een kruisje boven een meisje in het midden:

Is dat Louise Thomas? Ik heb geen idee. Ze draagt geen bril, haar haar zit anders dan op haar trouwfoto, dus dan ben ik kansloos. Maar het moet haar zijn. Jammer dat ik haar niet herken.
Als ik klaar ben met schijven over Louise Thomas, mag iemand graag proberen om meer informatie uit de tweehonderd foto’s te halen dan ik er uit kan halen. Het moet mogelijk zijn om te achterhalen hoeveel broers en zussen ze had, hoeveel kinderen, wie haar ouders zijn, enzovoort. Als u daar tijd en zin in hebt, laat het me weten.

permalink - 1 comment

Archieven Thomas (7)

Published: 2015-08-22 21:10:00

Vandaag liep ik twijfelen over waar ik mee bezig ben en hoe lang ik er nog door mee zou moeten gaan. Ik bedoel, hoe lang ga ik me nog verdiepen in het leven van een vrouw van wie ik drie dozen brieven, foto’s en documenten in handen kreeg? Ik heb het grootste deel van mijn eigen brieven en documenten weggegooid omdat ik niet wil dat dit ooit in handen van iemand komt. Niet omdat er iets stond dat ik geheim wil houden, maar omdat het totaal oninteressant is. En ik weet zeker dat musea en archieven containers vol weggooien met levensgeschiedenissen van mensen die wel belangrijke levens hebben geleid. Dus waarom besteed zoveel tijd en aandacht aan het leven van een dame die volstrekt toevallig op mijn pad komt?
Natuurlijk geloof ik niet in toeval, en evenmin geloof dat het ene leven wezenlijk belangrijker is dan het andere, maar u begrijpt mijn dilemma. Ik wilde de inhoud van de drie dozen, die ik inmiddels gereduceerd heb tot overzichtelijke stapeltjes en waarvan ik de helft heb weggedaan, bewaren in multomappen. Ik bewaar bijna alle papieren in multomappen. Die koop ik meestal in dezelfde winkel waar ik ook die drie dozen heb gekocht, voor een euro per stuk. Toen ik daar vandaag was en zocht naar multomappen, zag ik een doos met foto’s en ansichtkaarten. Bovenop lag een trouwfoto van Louise Thomas en na even graaien zag ik dat er ook wat andere foto’s tussen zaten die van haar moeten zijn geweest. Als ik op dat moment nog twijfelde of ik deze hele doos zou kopen, was die verdwenen toen ik ook nog twee korte brieven van Rob ontdekte.
Dit zijn de foto’s:

Ik heb u misschien al eens verteld dat ik een beetje moeite heb met het herkennen van gezichten. Ik herken mensen vooral aan hun stem en aan hun bewegingen. In het dagelijkse leven is dit nauwelijks een probleem omdat ik mensen vrijwel altijd in een begrijpelijke context ontmoet. Maar met de foto’s in deze doos loop ik tegen mijn beperkingen aan: ik kan niemand herkennen. Louise herken ik zolang ze een vlinderbril draagt, maar ik herken haar niet op andere foto’s. Door te redeneren denk ik dat ik haar op een aantal andere foto’s meen te herkennen, maar zeker weten doe ik het niet. Het zijn zo’n tweehonderd foto’s en daar staan waarschijnlijk voornamelijk familieleden van Louise Thomas op. Maar die herken ik helaas helemaal niet. Haar man heeft nogal afstaande oren, maar zelfs dat helpt me nauwelijks om hem te herkennen als er iemand naast staat die ik ook niet ken. Ze lijken in mijn ogen teveel op elkaar. Thuis werd ik heel lang uitgelachen omdat ik het heel moeilijk vind om op foto’s Linda de Mol te herkennen. Ze heeft in mijn ogen geen herkenbare kenmerken.
Dat het kopen van deze doos toch nuttig was, komt door de twee briefjes van Rob die tussen de foto’s zaten. In een van die brieven schrijft hij over vader en moeder en op een manier die me met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid doet vermoeden dat Louise en Rob zus en broer zijn. Rob moet een paar jaar ouder zijn geweest dan Louise. Hij werkte bij het Doelen Hotel en heeft haar overgehaald om daar ook te komen werken.
Nu ik dit “weet” heb ik toch weer zin om te proberen dit project netjes af te ronden. Dus: wordt vervolgd!

permalink - 1 comment

Archieven Thomas (6)

Published: 2015-08-21 20:59:09

Louise Thomas vroeg en kreeg in 1949 een getuigschrift van De Bijenkorf, waar ze korte tijd heeft gewerkt.  In 1948 was ze ontslagen bij Cafetaria De Bock, waar ze voordien had gewerkt. In februari 1950 krijgt ze een brief van De Doelen, met een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek. Die kennismaking beviel beide partijen zo goed dat ze er negen jaar is blijven werken. Ze was er secretaresse. Van bijna al haar sollicitaties zitten brieven in de dozen. Soms een kladje, soms een uitnodiging voor een gesprek, soms een afwijzing of bevestiging. In het kader van de puzzel die ik probeer op te lossen, waren dit interessante documenten, maar ik denk dat het voor u allemaal een stuk minder interessant is.

In de dozen zitten een paar brieven van haar baas, Van Sterkenburg. Soms schreef hij haar uit het buitenland. Het ging altijd om iets dat ze voor hem moest regelen, maar de toon is vriendschappelijk. Hij noemt haar in de aanhefvan zijn brieven steevast “Juf Thomas”. Er zit zelfs een brief uit India bij. Uit de toon en de inhoud blijkt dat Louise veel vertrouwen kreeg van Van Sterkenburg.
Louise heeft in de periode dat ze in De Doelen werkte gesolliciteerd bij Radio Nederland. Van Sterkenburg en het andere personeel wist van die sollicitatie, maar ze werd niet aangenomen. Zowel de sollicitatiebrief als de afwijzing zitten in de dozen. Na haar werk in De Doelen lijkt ze gekozen te hebben om voor haar kinderen het huishouden te zorgen. Ze trouwde met Hans Koopman op 29 april 1957. Over haar man weet ik heel weinig.
Ik geloof niet dat er tussen Louise en Van Sterkenburg een familieband bestond. Ik twijfel inmiddels ook Of Rob familie was van Van Sterkenburg, zoals ik eerst even dacht. Rob, die in zijn brieven aan Louise regelmatig over Van Sterkenburg schrijft, maakt geen verwijzingen naar een familierelatie met de man. Hij is ook nooit echt negatief over de man. Dat zei ik eerder wel, maar dat ging over een meerdere, niet over de eigenaar. Rob vind alleen dat Van Sterkenburg verkeerd personeel heeft aangenomen in zijn hotels en dat de hotels niet goed georganiseerd zijn. Als op een dag iemand de promotie krijgt waar Rob op had gerekend, neemt hij ontslag en vertrekt naar het buitenland. Voor zover ik het begrijp had hij een vage afspraak met Van Sterkenburg dat hij verslag zou doen van hoe het er in buitenlandse hotels aan toe ging, in ruil voor een niet duidelijk afgesproken vergoeding. Als Rob die verslagen op dezelfde manier schreef als hij zijn brieven aan Louise schreef, zal Van Sterkenburg zich regelmatig achter zijn oren hebben gekrabd bij het lezen.
Rob nam geen blad voor zijn mond. Eigenlijk komt niemand die in zijn brieven ter sprake komt er in zijn ogen goed vanaf. De helft van de mensen noemt hij dom, koeien, dieven en mislukkelingen, de andere helft zou hij graag op een pijnlijke manier aan hun einde zien komen.
Vrijwel het gehele beeld dat ik van Louise heb, en dat is erg vaag, is opgebouwd uit wat Rob in zijn brieven tegen haar zegt. Ze moet erg aardig en meelevend zijn geweest, met een neiging om zichzelf weg te cijferen. Een heel fraaie brief is van iemand die haar bedankt voor de lieve Nieuwsjaarskaart die ze stuurde. Het echtpaar had in De Doelen gelogeerd en was oprecht verbaasd dat Louise haar belofte was nagekomen om nog eens een brief te sturen.
Verder moet ik mijn beeld van Louise opbouwen met documenten als onderstaand gedicht, dat op een Doelen-kerstfeest zal zijn voorgedragen. Helaas ontbreekt het einde, maar hier staat meer informatie over Louise in dan in alle andere documenten.

permalink - 0 comments

Archieven Thomas (5)

Published: 2015-08-20 18:00:14

Louise Thomas lijkt me een vrouw met een brede belangstelling te zijn geweest. In de dozen zat aardig wat bladmuziek en ze zong in een koor. Maar omdat er ook piano-bladmuziek tussen zit, vermoed ik dat ze ook piano speelde. Ze kocht ook graag ansichtkaarten van schilderijen. Er zaten minstens veertig onbeschreven kaarten in de doos. Hier zijn er een paar:

Er zaten ook schoolrapporten en agenda’s in dozen. Zodoende weet ik dat ze het gymnasium heeft afgemaakt.

En uit notities weet ik dat ze vlak na de oorlog in ieder geval naar Spanje is geweest. Ze heeft daar een jongen leren kennen die haar nog vele jaren brieven stuurde. Die zijn in het Spaans geschreven en ik heb niet alles gelezen en begrepen, maar expliciete verwijzingen naar een romance kon ik niet ontdekken. Ze correspondeerde ook met iemand uit Portugal, dus misschien is ze ook daar geweest.
Uit de verzameling menu-kaarten, die ik een paar dagen geleden heb laten zien, blijkt dat ze regelmatig buiten de deur at. Hoewel het feit dat er meerdere menukaarten tussen zitten van hotel-restaurants die het eigendom waren van een en dezelfde persoon, Lambert van Sterkenburg, me doet afvragen of ze daar alleen maar at omdat ze werd uitgenodigd. Louise werkte negen jaar bij De Doelen, ook een hotel van Van Sterkenburg. Er zit in de dozen een uitgeschreven toespraak die ze hield op een feest dat Van Sterkenburg gaf. Omdat een van de weinige documenten is die Louise zelf heeft geschreven, heb ik het voor u onder de scanner gelegd:

permalink - 0 comments

Archieven Thomas (4)

Published: 2015-08-19 21:58:57

In de drie dozen met de papieren nalatenschap van Louise Thomas, of tenminste in het deel van die nalatenschap dat in die drie dozen zat, zaten zo’n dertig foto’s. Tien daarvan zijn genomen van de bruiloft van Louise met Hans Koopman. Die naam kwam ik tegen op visitekaartjes en op poststukken. Louise herken ik omdat er in een van de dozen een kopie zat van een aanvraagformulier voor een duplicaat van haar rijbewijs. De bruiloft vond plaats in Amsterdam,op 21 mei 1957.

Louise is geboren op 13 mei 1925. Dit moet een foto van haar zijn toen ze jaar of achttien was:

Sommige mensen op de foto’s maken een ouderwetse, bijna archaïsche indruk. Dat zie ik wel vaker bij oud geld families, en zeker ook bij leden van studentencorpsen.

Behalve van de man en de vrouw die op minstens twee foto’s te zien zijn, en waarvan ik vermoed dat het de vader en moeder van Louise zijn, heb ik geen idee wie het zijn.

Enerzijds zou ik graag meer willen weten van al die mensen. Anderzijds vind ik het ook juist leuk dat ik niets weet. Voordat ik deze dozen in handen kreeg wist ik immers niet eens het bestaan van deze mensen, dus waarom zou ik er nu ineens wel in geïnteresseerd zijn.
Van Louise Thomas weet ik ook vrijwel niets, ook al heb ik inmiddels elk document en elke brief gelezen.
De persoon waar ik het meeste van weet, is haar correspondentievriend Rob. Uit de vijftien lange brieven die hij aan haar heeft geschreven in de jaren 1954 en 55 komt duidelijk een herkenbaar persoon naar voren. Hoe hij eruitziet weet ik niet, maar hoe hij tegen het leven en mensen aankijkt, beschrijft hij zeer gedetailleerd en zonder omhalen. Er staan een paar heftige passages in die brieven. Ik ga u ter zijner tijd nog wel een paar brieven van Rob laten lezen. Misschien maak ik er wel een boekje van. Maar eerst wil ik de inhoud van de dozen volledig doorgewerkt hebben.

permalink - 3 comments

Archieven Thomas (3)

Published: 2015-08-18 21:22:50

In de dozen van Louise Thomas zaten zo’n veertig menu-kaarten.

Een aantal kaarten zaten er meerdere keren in en door wat informatie bij elkaar op te tellen kwam ik erachter dat Lambert van Sterkenburg iets met dit alles te maken moet hebben. Hij bezat in de jaren vijftig onder andere het Amsterdamse Doelen Hotel en drie hotels in Noordwijk: Het Palace Hotel, Miramar en het Rembrandt Hotel. Lambert van Stekelenburg is in 1973 overleden. Om redenen die ik niet kan verklaren, want er ik heb er tot nu toe geen enkele aanwijzing voor gevonden, heb ik het idee dat Louises brievenvriend Rob familie is van Lambert van Stekelenburg. Rob heeft met Louise in het Doelen Hotel gewerkt.Zijn brieven aan Louise schrijft hij vanuit andere hotels, waar hij naar eigen schrijven werkt om research te doen voor De Baas. Hij noemt hem niet bij naam, maar wel dat ie gierig is en dat hun relatie niet best is.
Volgens mij komen zowel Louise als Rob uit rijke families. Rob schrijft veel over zijn worstelingen om zich los te maken van zijn familie. Hij schrijft zelfs meerdere keren uitgebreid over zijn voornemen om naar Amerika te emigreren zonder zijn familie daarover in te lichten. Louise is de enige die van dit plan weet. Hij reageert ook af en toe op wat Louise hem schrijft. Helaas heb ik die brieven niet, maar ik weet uit de reacties van Rob wel dat ze zich enorm gekooid voelt door haar ouders. In een reactie gaat het over een plan van Louise om zelfmoord te plegen. Rob schrijft dat hij dat erg dom vindt en dat hij erg blij is dat zijn eigen zelfmoordpoging is mislukt.
Ik heb uiteraard naar informatie gezocht op het Internet, maar ik ben daar geen geweldenaar in. Tot nu toe heb ik niks kunnen vinden. Ik zou vooral graag willen weten wat precies de relatie tussen Louise en Rob was en wie Rob was. In theorie zou hij nog kunnen leven; de correspondentie is vooral van midden jaren vijftig en ik denk dat hij toen begin twintig was. Als ik alle brieven heb gelezen kan ik misschien gerichter zoeken.

permalink - 4 comments

Archieven Thomas (2)

Published: 2015-08-17 20:08:33

Inmiddels snap ik dat de dozen afkomstig zijn van Louise Thomas. Ze bewaarde van alles, ook papieren en correspondentie van haar ouders. Zij is zelf geboren in de jaren twintig, dus sommige brieven zijn behoorlijk oud. Zoals deze:

De schrijver, P. Emmelot, moet een oudere broer van Louise zijn geweest. Het is een brief die veel vragen oproept. En dat doen veel andere brieven in de doos ook. Vooral de brieven van ene Rob. Van zijn hand zitten er minstens vijftien lange brieven in de dozen en ze zijn zeer goed geschreven. Hier is er eentje:

Ik heb nog niet al zijn brieven aan Louise gelezen, maar ik weet meer dan u en ik kan u verzekeren dat het een fascinerende briefwisseling is geweest.
Ik ben normaal gesproken terughoudend met het verspreiden van persoonlijke gegevens van anderen. Ook bij deze dozen twijfel ik hoe ver ik kan gaan met het publiceren van brieven. Ik zou niet willen dat een na familielid dit allemaal leest en dan niet blij is. Aan de andere kant, dit lag allemaal gewoon in een winkel, ik heb het gekocht en het is zestig jaar oud. En het is echt heel bijzonder materiaal en ik kan me niet voorstellen dat er iemand aanstoot aan zou nemen dat dit geopenbaard wordt.

permalink - 2 comments