Showcase

Ruimte

Sunday, 1 November 2015

Er zijn dagen dat het leven geen ingang lijkt te hebben. De dingen die me gewoonlijk uit mezelf trekken, werken niet, ik blijf opgesloten in de beperkte ruimte van mezelf. En daar is het saai, eenzaam, kleurloos. Maar zoals altijd is dit niet waar: zodra ik me toesta om die saaiheid en eenzaamheid te aanvaarden, blijkt het zo erg nog niet en blijkt die binnenruimte helemaal niet beperkt. Integendeel: alle ruimte die ik buiten mij denk te ervaren, zit eigenlijk in mij. In mijn enthousiasme voor wat het Leven te bieden heeft, vergeet ik dit telkens. Wat aanvankelijk een sombere bui lijkt, is in feite een gelegenheid om me te herinneren wat de bron van mijn leven en levenslust is.
In de fase dat ik het even allemaal niet weet, ga ik meestal zitten tekenen. En aan de tekeningen is niet te zien wat mijn stemming is of wat er in mijn hoofd rondgaat. De foto’s zijn wel wat donkerder dan gebruikelijk, maar dat is toeval.

Comments:

Daan

2015-11-03 15:18:48

Dank je Frits, net wat ik nodig had.
Gaf de overgang al de schuld, maar mannen schijnen deze eenzaamheid dus ook te ervaren….. Voor mij is het vrij nieuw. GOEDS!

frits

2015-11-03 17:37:49

Daan, ik twijfelde of ik dit wel wilde schrijven, omdat het zo persoonlijk en weinig verheffend klinkt. Maar dat is het ook niet, en dat is misschien wel de voornaamste reden dat ik er over wil schrijven. Het lijkt een soort taboe om te praten over dat je leven niet voldoet aan je verwachtingen. Het moet ook geen zeuren worden, het is vooral gewoon een constatering.

← Doosje (2)
Doosje (3) →